(ο πιο αγαπημένςο μου δίσκος αυτή την περίοδο, οι Black Keys συναντούν τους Wu Tang Clan και άλλα καλά παιδία της ραπ) 00's Flaming Lips - Yoshimi battles the pink robots key tack: ( do you realize?) (H yoshimi και άλλα υπέροχα ερωτικά τραγούδια , απο ένα συγκρότημα που με το Soft Bulletin χάραξε νέους ήχους στα τύμπανα μου για την δεκαετία των μηδενικών)
Ξεκίνησε σήμερα η ψηφοφορία και σήμερα βρήκα να χάσω το χαρτί που είχα την λίστα. Οπότε θα γινει ένα σχετικό πρήξιμο με καθημερινά ποστς. 2009 A brief History of Love - The Big Pink key track: (velvet) (είχαν ένα hype πολύ πριν βγεί το δισκάκι, άλλα όταν το άκουσα κατάλαβα το γιατί)
00's Chutes to Narrow - The Shins key track:( pink bullets) (Οι Shins έπεσαν σαν βόμβα όταν είδα το Garden State, το συγκεκριμένο άλμπουμ ηταν αυτό που πρέπει να είχε μείνει μεσα στο cd player του αυτοκινήτου μου για πάνω απο 3 μήνες)
Το δύσκολο ήταν να βγάλω ταινίες από την 20δα και να τις βάλω σε μια σειρά
Η πεντάδα μου ήταν πιο εύκολη αν και πάλι δυσκολεύτηκα να βάλω σε ποια να βάλω το 1 και σε ποια το 2 και το 3. Αντικειμενικότητα δεν υπάρχει σε καμία περίπτωση για το ποια είναι και ποια όχι η καλύτερη Η δικιά μου 20δα βασίζεται στις ταινίες που με άφησαν μαλάκα όταν τις είδα. Έχουν μείνει στο μυαλό μου περισσότερο από άλλες. Τις ξαναείδα, τις αγόρασα σε dvd και πάντα θα θυμάμαι ποιες με έκαναν να ανατριχιάσω, να κλάψω και φυσικά να διασκεδάσω.
Λυπάμαι πολύ που άφησα απέξω ταινίες όπως το Ils se marièrent et eurent beaucoup d'enfants, το Royal Tenenbaum, το V for Vendetta, το Hours, το The 40 year old Virgin, No Country for Oldmen, Memento, In the Mood for Love και πολλές άλλες. Και να ευχαριστήσω το seagaze που με έβαλε σε μία τέτοια διαδικασία. * ένα update με τα αποτελέσματα
20. Garden state (2004) by Zach Braff Βοήθησεπολύτο New Slang των Shins...
19. A history of violence (2005) by DAvid Cronenberg Ασυνήθιστο gangster movie μεατμόσφαιρακαιηερωτικήσκηνήστασκαλιάηκαλύτερητηςδεκαετίας.
18. Lucía y el sexo(2001) by Julio Medem Πουχάθηκεο Medem μετάαπόαυτήτηνταινία?
17. LittleChildren (2006) byToddField Άξιζε καλύτερη τύχη αυτή η ταινία και η KateWinsletείναι μια τεράστια ηθοποιός.
16.Cicada de Deus (2002) by Fernando Meirelles Έχωμιααδυναμίαστα gangster movies
15. Vals im Bashir (2008) by Ari Folman Το μοναδικό animation της 20δας που δυσκολεύτηκα μετά το τέλος της να σηκωθώ. Είχα μουδιάσει και κοίταγα τους τίτλους τέλους.
14. Napoleon Dynamite (2004) by Jarred Hess
δεν είανι ταινία... άλλα θρησκεία
13. Φτηνά Τσιγάρα (2001) του Ρένου Χαραλαμπίδη Δεν είναι ταινία άλλα φαντασίωση (παραλίγο να την ξεχάσω)
12. Hable con ella (2002) by Pedro Almodovar Μακρά η καλύτερη του ταινία και δύσκολα θα την ξεπεράσει
11. Le scaphandre et le papillon (2007) by Julian Schnabel Μια από τις καλύτερες βιογραφίες που έχουν γυριστεί ποτέ, όσες φόρες και να την δω θα κλαίω.
10. High Fidelity (2000) by Stephen Frears Cusack + Horbny+ Springsteen ίσωςθαέπρεπεναείναιστο top 5 μου
9. Rules of attraction92002) by Roger Avary Όταν τελείωσε απλά το ξαναέβαλα να το δω (χρήση μουσικής και τεχνολογίας άλλου επιπέδου) Η πιο αδικημένη ταινία της δεκαετίας 8. Donnie Darko (2001) by Richard Kelly Το είχα δει κατάλαθος και έλεγα μα καλά τι βλέπω?
7. Stranger than Fiction (2006) by Marc Forster Δενθαέλειπεταινίαμετον Will Ferrell στηνδεκάδα
6. Le fabulex destin d'Amelie Poulain (2001) by Jean Piere Jeunet Ναικλισέαλλάόταντηνέβλεπεςήσουνκάπωςέτσι...
5. Mulholland Drive by David Lynch (2001)
Τουλάχιστον κάτι καταλάβαμε...
4. Requiem for a Dream (2000) by Daren Aronofsky Σαρέσειδενσαρέσειαπλάδεντηνξεχνάςποτέ... "Ass to Ass"
3. Oldboy(2003) by Chan Wook Park Δεν θα αντέξω αν το κάνουν ριμέικ με τον Will Smith
2. Lost in Translation (2003) by Sofia Coppola Την βραβεύσαμε στις Νύχτες Πρεμιέρας με την Masquerade, βλέποντας την 10 το πρωί άυπνοι. Μια τόσο αργή ταινία που υπό κανονικές συνθήκες θα μας έπαιρνε ο ύπνος.
Ίσωςνατηςάξιζεκαιηπρώτηθέσηαλλά
1. Eternal Sunshine of a Spotless mind (2004) by Michel Godry a mind-blowing masterpiece
Ο φίλος μου ο Γιάννης ταξίδεψε για 2 μέρες μέχρι το Buffalo της Νέας Υόρκης για να δει την τελευταία συναυλία της περιοδείας του Bruce με την e street band. Μου περιέγραψε σε ένα σύντομο sms για την φορτισμένη ατμόσφαιρα που επικρατούσε από τον κόσμο. Την τελευταία συναυλία της e street… 2 χρόνια στο δρόμο, με 2 δίσκους (Magic και Working on a dream) και δίσκους που αποστήθισα, τραγούδησα, λάτρεψα αλλά και μίσησα. 2 χρόνια που ήμουν και εγώ στον δρόμο με τον Bruce, με φίλους από όλο τον κόσμο, συναντιόμασταν έξω από τα στάδια, χορέψαμε γελάσαμε ήπιαμε, κλάψαμε, ιδρώσαμε, παγώσαμε στο Παρίσι, Λονδίνο, Μανχαημ, Ρώμη, Μιλάνο Βαρκελώνη, Άμστερνταμ, Νέα Υόρκη, Βιέννη, Μόναχο, Φρανκφούρτη. Ακόμα και αν δεν ήμουν εκεί έβλεπα κάθε μέρα το σετλιστ της προηγούμενης βραδιάς. Το σίγουρο είναι ότι ο Bruce θα ξαναπάρει τους δρόμους σε κάνα δυο χρονάκια αλλά θα είναι με την e street band? Δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι ότι ο Clarence Big Man Clemmons θα βάλει στην θήκη το μαγικό του σαξόφωνο. O Steve Van Zandt θα βάλει για πλύσιμο την μπαντάνα του, ο Mighty Max θα πετάξει τις μπαγκέτες στο κοινό. Και ο Bruce δεν θα ξανανέβει στο πιάνο του Roy Bittan. Αν δεν υπήρχε e street band δεν θα υπήρχε και Springsteen, τουλάχιστον όπως τον ξέρουμε. H μπάντα που μπορεί να παίξει τα πάντα. Κάθε νότα έβγαινε από την ψυχή τους και μπορούσαν να το μεταδώσουν γιατί κάθε μελωδία ταξίδευε μέσα στην δίκια μου. Τελικά αυτές ήταν οι Glory Days ή θα συνεχίσουν να μας πηγαίνουν higher & higher ?...και μετά θυμήθηκα ότι σε μια παλιά του συνέντευξη είχε πει πως δεν θα υπάρχει αποχαιρετιστήρια και δακρύβρεχτη συναυλία που θα τελειώνει με το Blood Brothers, η e street band θα υπάρχει για πολλά χρόνια ακόμα.
Έτσι λοιπόν η συναυλία στο Buffalo με 34 τραγούδια και διάρκεια 3 ώρες και 35 λεπτά, παίζοντας το Greetings from Asbury Park ήταν απλά το "αφήστε μας να ξεκουραστούμε για λίγο."
(αν δείτε αυτό το κακής ποιότητας βιντεάκι του growing up, είναι λίγο δύσκολο να μην νιώσεις την ενέργεια που υπήρχε αυτή την βραδιά, με έκανε να ανατριχιάσω)
Είδα την καινούρια ταινία του Woody Allen, 'Whatever Works" και θέλω να την ξαναδώ. Οι ατάκες έπεφταν βροχή. Δεν προλαβαίνεις να συγκρατήσεις σχεδόν καμία. Είχα να γελάσω έτσι από το Bullets over Broadway. Δεν πιστεύω ότι ο Woody Allen θα έγραφε ποτέ ένα τέτοιο σενάριο, αν δεν είχε στο διεστραμμένο του μυαλό τον Larry David. O Woody Allen είναι ο αγαπημένος μου σκηνοθέτης εδώ και πολλά χρόνια, από τότε που είδα το Love & Death, και ο Larry David έγινε ο αγαπημένος μου κωμικός, από τότε που είδα την πρώτη σεζόν του Curb your Enthusiasm. Στα ελληνικά η σειρά αυτή λέγεται "Μην τρελαίνεσαι" και είναι να τρελαίνεσαι από την στιγμή που το επίσημο dvd έχει ελληνικούς υποτίτλους.( εδω δεν εχουν βγει άλλες και αλλες σειρές). Αν δεν το έχετε δει ποτέ, κάντε την χάρη στον εαυτό σας και αγοραστέ το πακετάκι των 6 σεζόν ή περιμένετε να τελειώσει και η 7η (και δυστυχώς τελευταία) για να το πάρετε όλο μαζί. Ο Larry David ήταν και κακός stand up comedian (ένα από τα επαγγέλματα που θα ήθελα να κάνω) αλλά οι κωμικοί τον λατρεύουν. Και δεν είναι και εύκολο να πιάσεις τα αστεία του Curb αν δεν έχεις εντρυφήσει στον Woody Allen.
Το Κακό με το να έχεις τα γενέθλια σου στο τέλος της χρονιάς ,είναι ότι με το που μπαίνει η νέα χρονιά σε μεγαλώνουν όλοι έναν χρόνο. Το πότε είσαι? Το 77? Και 2010 δηλαδή 33. Και ας έχει γεννηθεί Νοέμβριο ή Δεκέμβριο. Ε, λοιπόν εγώ φέτος ένιωσα ότι έχασα μια χρονιά. Δεν ήμουν ποτέ 31. Έγινα 32 με το που μπήκε το 2009. Οι γονείς μου με έκαναν 30 απο τόυε που πάτησα τα 25 και 35 απο τότε που πάτησα τα 30.Και τα 32 είναι δύσκολη ηλικία. Τουλάχιστον έτσι βλέπω και στους γύρω μου. Άντρες και Γυναίκες. Οι γυναίκες βλέπουν το βιολογικό τους ρολοι με τον τρόπο που έχεις ξυπνήσει και κάθεσαι ακόμα στο κρεβάτι κοιτώντας το ξυπνητήρι. Περιμένοντας να χτυπήσει για να σηκωθείς. Έχουν και οι άντρες όμως βιολογικό ρολόι, που σου λέει ότι μετά τα 35 δεν θα έχεις και πολύ κουράγιο για να κάνεις αυτά που θέλεις στην ζωή σου και πλησιάζει η ώρα που θα συμβιβαστείς. Φέτος λοιπόν είναι η πρώτη φορά μετά τα 25α μου γενέθλια που με πιάνει μια ελαφριάς μορφή κατάθλιψη. Είναι επείδη θα ζήσω τα 32 δέυτερη φορά. Γάματα.
Ο οδοντιατρος δεν αρεσει σε κανεναν...εμενα και του μιτρελινο ομως μας κανει να ξεχναμε λιγο τον πονο βαζωντας μας να βλεπουμε σνοουμπορντ βιντεος καθως ειμαστε κατω απο τα τρυπανια, μιας που ειναι και αυτος φανατικος του βουνου...πριν λιγες μερες λοιπον μας βασανισε λιγοτερο υπο τον τζερεμυ τζοουνς...πουχει και χαρλαε (Harley) και εχει και απο τα ποιο ωραια section στο νεο βιντεο της burton, το οποιο εχει και πρεμιερα στην ελλαδα αυτο το σ/κ στην Ναουσα οπως ειδατε παραπανω...φατε το λοιπον!
Το έγκυρο περιοδικό Maxim την κατέταξε στην 1η θέση στο Hot 100 περνώντας μέσα σε ένα χρόνο από την θέση 96 στο 1. Τοποθετώντας την παλιό σκάτζα Megan Fox στο νούμερο 2. Ουτε OC έβλεπα ούτε House M.D. Την παρατήρησα στο Year One αλλα έτυχε να δω την εκπομπή του Conan O'brien με τον Jim Carrey όπου πληροφορήθηκα οτι είναι παντρεμένη με Ιταλό πρίγκηπα.
Χαθήκαμε…Και έναν καλό μήνα δεν είπα. Επιτέλους Νοέμβρης. Όταν μπει για τα καλά ο χειμώνας να δείτε χαρές που θα κάνω. Οι βιτρίνες έχουν ήδη αποκτήσει τη γκλαμουριά που επιβάλλεται πριν την εορταστική περίοδο, τα χριστουγεννιάτικα φώτα στην Όξφρορντ Στριτ άναψαν χτες, κάτι που εδώ στο Λονδίνο σημειολογικά σημαίνει την επίσημη έναρξη της καταναλωτικής περιόδου. Το ότι οι τσέπες μας είναι άδειες δεν έχει καμία σημασία. Σημασία έχει να κολλάμε τις μουρίτσες μας στις βιτρίνες σαν μικρά παιδιά που λαχταράνε το δώρο τους. Ε, και όταν έρθει η ώρα να στείλουμε και κανένα γράμμα στον Αγ. Βασίλη, ποτέ δε ξέρεις.
Το κρύο δεν είναι ακόμα τσουχτερό, αλλά εγώ κατέβασα τα χειμωνικά - ή χειμωνιάτικα; - μου ρούχα, έστρωσα τα χαλιά, μπήκα στο mood και κάθομαι δίπλα στο παράθυρο με ζεστή σοκολάτα στο χέρι και χαζεύω τον δρόμο. Τώρα που οι εξωτερικοί πειρασμοί είναι λιγότεροι, οι υποχρεώσεις και το πρόγραμμα δουλεύει καλύτερα. Βλέπω όσες ταινίες θέλω, πάω όσο θέατρο αντέχω, κάνω εκκαθάριση στον σκληρό μου για να τον ξαλαφρώσω, πήρα και ένα netbook για ώρα ανάγκης – κάτι σαν εραστής - για να μην σκοτώσω άνθρωπο όταν με αφήσει ο official αγαπημένος μου Vaio…Τελικά δεν αντέχω την μοναξιά.
Ένα μήνα τώρα έχει αρχίσει και το επίσημο πρόγραμμα της Greek TV για τη σεζόν 2009-2010. Από σειρές πρόλαβα και είδα το 4 του one man show Χ. Παπακαλιάτη και το Μίλα μου Βρώμικα της Μ. Κοντοβά. Κι ενώ ο πρώτος προσπαθεί να μας πείσει για την αληθοφανή αν και σε υπερβολικό βαθμό δοσμένη Greek πραγματικότητα του (;) χρησιμοποιώντας στοιχεία καθημερινά και προτάσεις που τις αντιγράφει αυτολεξεί από τους φίλους του, η δεύτερη ενώ χρησιμοποιεί εξωπραγματικά στοιχεία μας πείθει απόλυτα ότι αυτή είναι η Ελλάδα του 2009. Είναι προφανές βέβαια πως η Μυρτώ Κοντοβά προσπαθεί να γίνει ο Καπουτζίδης στη θέση του Καπουτζίδη, γι'αυτό και μάζεψε τυχαία μερικούς αταίριαστους που έγιναν παρέα γιατί είχαν μια κοινή ανάγκη που μετουσίωσαν σε έναν κοινό στόχο. Ένα δεύτερο Παρά Πέντε εξάλλου είναι πάντα καλύτερο από οποιαδήποτε σεξοκωμωδία-μια-από-τα-ίδια σειρά. Οι χαρακτήρες πάντως είναι ένας και ένας και η σουρεαλιστική διάθεση μας αρέσει. Τα Υπέροχα Πλάσματα της όμως έχουν ακόμα την πρώτη θέση στη καρδιά. Όσο για την σειρά του Παπακαλιάτη ελπίζω να ξεκολλήσει από τις διασκευές των Beatles και να βάλει και κανένα άλλο cover γιατί έτσι που το πάει ούτε για τις μουσικές του επιλογές – που ήταν το ατού του στις τελευταίες του τηλεοπτικές προσπάθειες – δε θα τον θυμόμαστε στο μέλλον.
Σε λίγο παραπάνω από μια βδομάδα αρχίζει και το 50ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και ανυπομονώ, με ή χωρίς (αναστεναγμός) ελληνικές ταινίες...Και δεν ξέρω αν σημαίνει κάτι ότι η κρίση χτύπησε την πόρτα του φεστιβάλ στα 50α του γενέθλια. Κάτι σαν κλιμακτήριος μου φαίνεται εμένα... Πάντως δε ξέρω τι ταινίες συγκεκριμένα ανυπομονώ να δω πια, μιας και όλες οι τελευταίες μου ανυπομονησίες καταλήγουν σε απογοητεύσεις. Νέα εποχή και για το περιοδικό Σινεμά που γίνεται κατά κύριο λόγο online και θα κυκλοφορεί σε διμηνιαία συλλεκτική έκδοση από τις 17 Δεκέμβρη. Το θέμα είναι ότι αν θέλουμε να διαβάζουμε κριτικές ταινιών ή διάφορα κινηματογραφικά θέματα μπορούμε να βρούμε εκατομμύρια στο Internet και στις original πηγές τους. Ενώ αν θέλουμε να ρίξουμε μια ματιά στις ταινίες του μήνα την ώρα που παίρνουμε το μετρό για να πάμε στις δουλειές μας, προφανώς τώρα θα πρέπει να περιμένουμε λίγο παραπάνω. Τα μηνιαία ραντεβού είναι σαν μια σημαντική υπόσχεση στον εαυτό μας, ενώ τα διμηνιαία σαν υποχρέωση για κάτι που πρέπει, αλλά αποφεύγουμε να κάνουμε. Κρίμα.
Από πιτσιρίκα τότε που παρατηρούσα με ευλάβεια την κάθε λεπτομέρεια των αγαπημένων μου ‘ηρώων’ και όλες είχαν κάποια ιδιαίτερη σημασία, με ιντριγκάριζε αυτό το sharp, edgy σχήμα στη φαβορίτα του ενός και τη μύτη του άλλου! Κι επειδή δε θα μπορούσα να κάνω εύκολα την οποιαδήποτε επιλογή μεταξύ Bono και Bruce, βρήκα κάτι που συνδυάζει και τα 2.. The 25 Anniversary Rock’n Roll Hall of Fame Concerts στις 29 και 30 Οκτωβρίου στο Madison Square Garden της Νέας Υόρκης! Πρώτη μέρα • BRUCE SPRINGSTEEN & THE E STREET BAND • STEVIE WONDER • SIMON & GARFUNKEL • PAUL SIMON • CROSBY, STILLS, NASH & FRIENDS Δεύτερη μέρα • U2 • ARETHA FRANKLIN • ERIC CLAPTON • METALLICA
Έχουν επίσης ακουστεί και επιπλέον ονόματα όπως Lou Reed, Smokey Robinson, Dion, James Taylor, Jerry Lee Lewis, Jackson Browne, Bonnie Raitt, Little Richard, Jeff Beck, and Sting αλλά δεν είναι κάτι επίσημο.
Το 2009 θα το θυμάμαι πάντα σαν τη χρονιά που είδα πάνω από μία ελληνικές ταινίες και δεν έφυγα με ένα γιατί και την σχετική απογοήτευση στο μάτι από τις κινηματογραφικές αίθουσες. Μπορεί οι Σκηνοθέτες στην Ομίχλη να ξεσηκώνονται – και καλά κάνουν – για να διεκδικήσουν όλα αυτά που τους έχουν στερήσει οι διάφοροι υδροκέφαλοι των σχετικών σωματείων και ας ελπίσουμε ότι με τη νέα κυβέρνηση κάτι θα αλλάξει και θα μπορέσει το κοινό να δει Ελληνικό Σινεμά στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης φέτος, αλλά ακόμα και κάτω από αυτές τις εκρηκτικές συνθήκες κάτι αρχίζει να αχνοφαίνεται στην άκρη του τούνελ. Το πιο ενδιαφέρον απ’όλα είναι η ποικιλία. Επιτέλους κάποιοι φωτισμένοι δημιουργοί, ξέφυγαν από την φτηνή τηλεοπτική σεξο - αισθητική των ταινιών των τελευταίων χρόνων και μας χάρισαν φέτος ταινίες για τις οποίες δε χρειάζεται να ειπωθεί η φράση ‘ε, για ελληνική, καλή είναι’.
Το Κακό στην Εποχή των Ηρώων του Γιώργου Νούσια είναι πολύ καλύτερο από το Zombieland εξ Αμερικής που βγαίνει στις 19 Νοέμβρη στην Ελλάδα. Η παραγωγή είναι εξαιρετική και η δουλειά στο post-production ασύλληπτη για τα ελληνικά δεδομένα που λέγαμε παραπάνω. Ο χαβαλές της ταινίας είναι οικείος, μιλάει στη ψυχή του Έλληνα που θέλει απλά να διασκεδάσει ένα βράδυ και να ξεφύγει λίγο από την ζόμπι-ελληνική καθημερινότητα που του έχει επιβληθεί. Αν είστε σε φάση, προτιμήστε το.
Η Ακαδημία Πλάτωνος του Φίλιππου Τσίτου είναι μια κανονική –επιτέλους- ελληνική ταινία. Και μη σας φαίνεται περίεργο το κανονικό, θυμάστε πότε είδατε μια τέτοια τελευταία; Το θέμα του επίκαιρο, το γνήσιο μαύρο χιούμορ του συνδυάζεται άψογα με την τραγικότητα των γεγονότων, το καστ άψογο, ενώ τα ερωτήματα που θέτει σε ακολουθούν και μετά την προβολή στο σπίτι σου. Θέλετε τίποτα άλλο από μια κανονική ταινία;
Και πάμε σε μια μη κανονική ταινία ή μάλλον καλύτερα σε μια αντισυμβατική ελληνική ταινία. Γράφω αντισυμβατική ελληνική ταινία και δε το πιστεύω. Κατάφερα να την δω πριν μερικές μέρες στο London Film Festival και ένιωσα τόσο περήφανη! Ο Κυνόδοντας είναι και η προσωπική μου επιλογή για καλύτερη ελληνική ταινία της χρονιάς (για να μη πω 8ετίας) κυρίως γιατί έχω μια αδυναμία στο αντισυμβατικό, την πρωτοτυπία, την αλληγορία και την ψυχανάλυση...και άλλα <<άρρωστα>>. Όλα αυτά τα έχει. Και με το παραπάνω. Ο Κυνόδοντας είναι πολύ καλύτερος από τον τελευταίο Λαρς Φον Τρίερ και Μίκαελ Χάνεκε. Ο Κυνόδοντας είναι τόσο τραγικός και βγάζει τόσο γέλιο την ίδια στιγμή και το κάνει με τόσο ιδιοφυή τρόπο που σε αφήνει Μ-Λ-ΚΑ με κεφαλαία. Ο Κυνόδοντας δεν είναι για το mainstream κοινό το οποίο έκανε το λάθος να πάει να τον δει στις τελευταίες Νύχτες Πρεμιέρας στην Αθήνα, μόνο και μόνο για να δώσει το παρόν στο event. Αυτό είναι το κοινό που έλεγε λίγο αργότερα ‘Ε, σιγά την ταινία, πολύς ντόρος για το τίποτα’. Το κοινό θέλει εκπαίδευση, όσο κι αν δε το παραδεχόμαστε. Δε γίνεται να βλέπεις δέκα χρόνια σεξο-κωμωδίες και μετά να πας να δεις τον Κυνόδοντα επειδή βραβεύτηκε στις Κάννες. Αν είστε όμως από αυτούς που μένουν σε φόρμα βλέποντας τα εισαγόμενα προϊόντα αυτού του είδους σινεμά, τότε δε το συζητάμε. Σπεύσετε! Όσο για τον Γιώργο Λάνθιμο και τον Ευθύμη Φιλίππου, δημιουργούς της ταινίας, παραθέτω τα ταπεινά μου σέβη στην ιδιοφυΐα και την μαγκιά τους. Με άφησαν speechless.
ΥΓ. Η νέα ταινία του Ρένου Χαραλαμπίδη Τέσσερα Μαύρα Κουστούμια είναι αυτό που θα περιμένω το 2010.
Τα καλύτερα Σου, υπάρχουν στον Μπαλάσκα στον Άγιο βασίλειο στο Ρίο./Γενικά όλα τα μικρά γλυκά κοκ , εκλερακια παγωτίνια είναι unpectable./Τα υπόλοιπα είναι εντελώς μέτρια. Αλλά και το μέτριο ζαχαροπλαστείο της Πάτρας είναι το καλύτερο της Αθήνας. Γενικά πάσχει η πρωτεύουσα από ζαχαροπλαστεία.
Σήμερα το πρωί ένας έγχρωμος πλανόδιος πωλητής της 7ης τέχνης προσπαθούσε να πουλήσει ένα ντοκιμαντέρ για το 2012 και την συντέλεια του κόσμου. /Ταυτόχρονα διέσχιζε τον δρόμο αυτοκίνητο με μεγάφωνα και διαφήμιζε την επιθεώρηση Ξανά….ΠΑΣΟΚόλητο με Ψάλτη, Τόνυ Άντονι, Ευριπιωτη, Τσιβιλίκα./Ο Τσιβιλίκας χαραμίζεται πραγματικά ενώ θα μπορούσε α έχει ρόλους σε TV και κιν/φο.
WillardGrantConspiracy την Παρασκευή στο Rodeo αλλά τους χάνω, γιατί το PopBabylon πλέον αναλαμβάνει μικρά Live στην Πάτρα, με ανερχόμενους μουσικούς που κυρίως θέλουν χώρο να εκφραστούν.
Ξεκίνημα με τον Lolek την Παρασκευή 23/10 στο Ευοί Ευάν
Χάλια η λίστα του uncut με τα καλύτερα της δεκαετίας./Είπαμε άλλα όχι και 2 άλμπουμ του Dylan και το Smile του BrianWilson./Αδικείται και το Heartbreaker του RyanAdams, άλμπουμ που αξίζει να είναι στην πεντάδα.
Η καλή η δισκοθήκη είναι αλφαβητικά και χρονολογικά αν και θα μου άρεσε και autobiographical όπως στο HighFidelity./Πρώτο τι βάζεις τους ABBA ή τους Α flock ofseagulls. Τελευταίο όμως δεν υπάρχει απορία είναι ZZ TOP που επειδή είμαι βλάχοαμερικάνος θα πάω να τους δω./Τα πρώτα 5 άλμπουμ τους είναι φανταστικά, τα 80’s τα βαριέμαι πολύ.Θα ήθελα πολύ να παίξουν το Just got back from baby's.
Για οσους αγαπανε το φιλμ και συγκεκριμενα τις στιγμιαιες αναμνησεις που εδινε η polaroid, ισως σε λιγο καιρο να εχουν την δυνατοτητα να μην πρεπει να ψαχνουν σε υπογεια των γονεων η να περνανε τις ωρες τους στο ebay κοιταζοντας για το ποιος εχει λιγοτερο ληγμενα φιλμ...χαρις σε αυτο εδω το project να μπορουν να πανε ας πουμε στον γερμανο της γειτονιας τους και να ειναι ευχαριστημενοι... ε μα εχει παραγινει το κακο με το digital,σε λιγο ακομα και οι φραπεδιερες θα εχουν 18 megapixels... ελεος!
ps. το παραπανω video εχει την υπογραφη michel gondry! sorry e?
Αυτο το βιντεακι μου φτιαχνει την διαθεση!!! Ποιος δεν θα ηθελε καθε πρωι να σηκωνεται ετσι? (και μετα παρεα με φραπα τσιγαρο να περναει τη μερα του ριχνοντας ζαριες στο επιτραπεζιο του prince!)
Καμιά φορά περνάω από το πατρικό μου και η μητέρα μου προσπαθεί να μην πετάξει πράγματα πριν τις δώσω εγώ το ok. Τι τα θες όλα αυτά? Με ρωτάει. Θα πιάσουμε κατσαρίδες. Για παράδειγμα το παλιό μου δωμάτιο είναι σχεδόν άθικτο από τότε που μετακόμισα. Με βιντεοκασέτες,πόστερ από ταινίες και ένα filofax!? Υπάρχουν βέβαια σε συρτάρια, σε μπαούλα και σε ντουλάπες τόσα περιοδικά (που όντως θέλουν πέταμα) αλλά όταν τα χαζεύω, μου φέρνουν όλες αυτές τις μνήμες που ξεκοκάλιζα περιοδικά, σαν το Q το Spin, Το Select, το Neon μαζί με κάνα playboy και το 01. ( Αυτά για την δεκαετία του 90, πριν το διαδίκτυο και τα μπλογκς, τότε που έβαζε το Q δώρο κασέτα)). Ελα όμως που την δεκαετία του 80 αγόραζα Μανίνα,Κατερίνα,Μπλεκ,Αγόρι και το Bravo( κι ας μην ήξερα γερμανικά) για τις αφίσες τουBruce! Μέσα σε όλα αυτά υπάρχει ένας φάκελος που έχει μόνο αφίσες, φωτογραφίες, σιδερότυπα, άρθρα, κριτικές από το 1985 μέχρι το 1996 για τον Bruce. Το αστείο είναι οι φωτογραφίες από Madonna, cindylauper, rickastley, a-ha,duranduran( simonLeBon),moderntalking, ralphmachio, brucewillis , mickeyrourke, GeorgeMichael, SylvesterStalone, LindaHamiltonκ.α. που υπάρχουν στην πίσω πλευρά. Το επιτραπέζιο παιχνίδι με τον Prince από το 1985 στην SuperKaterina είναι εκτός συναγωνισμού! Ρίξε μια ζαριά καλή! p.s. δυστυχώς έχω μικρό σκάνερ δεν χώραγε ολόκληρο για αυτό είναι σε 2 μέρη. Τυπώστε το, κολλήσετε το και καλή διασκέδαση!
Ποτέ δεν μιλώ για μουσική , τουλάχιστον όταν ακουω καλή μουσική.Έαν κανείς ακούει κακή μουσική, χρέος του είναι να την πνίγει στην συζήτηση. Oscar Wilde
battles the pink robots
(Οι Shins έπεσαν σαν βόμβα όταν είδα το Garden State, το συγκεκριμένο άλμπουμ ηταν αυτό που πρέπει να είχε μείνει μεσα στο cd player του αυτοκινήτου μου για πάνω απο 3 μήνες)
Ο χαβαλές της ταινίας είναι οικείος, μιλάει στη ψυχή του Έλληνα που θέλει απλά να διασκεδάσει ένα βράδυ και να ξεφύγει λίγο από την ζόμπι-ελληνική καθημερινότητα που του έχει επιβληθεί. Αν είστε σε φάση, προτιμήστε το.
